Afgelopen week vond het vijfde gesprek plaats tussen de vakbonden en de werkgevers over de nieuwe VGL Supermarkt cao. Op basis van de terugkoppeling die ik heb gekregen, is voor mij één ding glashelder: het moment van verkennen is nu echt voorbij. De huidige cao loopt af op 31 maart 2026 en als we het proces serieus nemen, moet er nu worden onderhandeld. Niet later. Niet “straks”. Nu.

Vijf gesprekken verder, maar nauwelijks vooruitgang

De verkennende gesprekken hadden als doel om standpunten te verhelderen en het gesprek op gang te brengen. Dat moment is inmiddels ruimschoots geweest. Na vijf gesprekken is duidelijk dat doorgaan op deze manier geen toegevoegde waarde meer heeft. De vakbonden hebben daarom terecht aangegeven dat zij willen stoppen met verkennen en willen beginnen met formele cao-onderhandelingen.

Eindeloos blijven praten zonder besluiten helpt niemand. Zeker niet de werknemers op de werkvloer.

Werkgevers vertragen, terwijl de onzekerheid groeit

Wat mij zorgen baart, is het gebrek aan tempo bij de werkgevers. Aan de ene kant zeggen zij vóór 1 april een nieuwe cao te willen afsluiten, maar aan de andere kant laten concrete reacties op voorgestelde onderhandelingsdata op zich wachten. Dat zorgt voor onnodige onzekerheid bij supermarktmedewerkers, terwijl duidelijkheid juist nu zo belangrijk is.

Een veelgehoord argument van werkgevers gaat over de positie van e-commerce binnen de sector. Door een besluit van de minister mogen e-commercebedrijven afwijken van de supermarkt-cao. Werkgevers van ‘gewone’ supermarkten, zoals Lidl, ervaren dit als oneerlijke concurrentie en stellen de vraag wat de waarde van een cao nog is.

Dat dit discussie oproept, begrijp ik. Maar wat ik niet begrijp, is dat werknemers ondertussen in de wachtstand worden gezet. Het kan niet zo zijn dat collega’s op de werkvloer de rekening betalen voor een discussie die werkgevers onderling voeren.

De onderwerpen liggen al lang op tafel

Alsof er nog onduidelijkheid bestaat over waar het nu over moet gaan. De agenda is al bekend en raakt iedereen die in de supermarkt werkt. Het gaat onder andere over:

• een eerlijke beloningsstructuur

• een functiewaardering die aansluit bij het werk dat daadwerkelijk wordt gedaan

• een fatsoenlijke regeling voor zwaar werk (RVU)

• veiligheid op de werkvloer

• de steeds hogere werkdruk

• en heldere afspraken over toeslagen

Dit zijn geen theoretische discussies. Dit gaat over loon, roosters, gezondheid en toekomstperspectief. Over zaken die je elke dag merkt tijdens je werk.

Wachten heeft gevolgen

Elke maand vertraging betekent langer werken onder oude afspraken, terwijl de werkdruk hoog blijft en de kosten voor levensonderhoud stijgen. Als ik collega’s spreek, hoor ik dezelfde zorgen steeds terugkomen: onzekerheid over inkomen, over roosters en over hoe lang dit nog gaat duren. Juist daarom is eindeloos uitstel niet acceptabel.

De vakbonden hebben duidelijk gemaakt dat zij niet onbeperkt blijven wachten. Als werkgevers blijven traineren, zal de druk opgevoerd moeten worden. Dat is geen doel op zich, maar soms wel noodzakelijk om beweging te krijgen.

Samen sta je sterker — juist nu

Wat in dit hele proces steeds opnieuw blijkt, is hoe belangrijk een sterke achterban is. Hoe meer mensen zich organiseren, hoe sterker de positie aan de onderhandelingstafel. Zeker nu, aan de vooravond van echte onderhandelingen, maakt iedere stem verschil.

Is je collega nog geen lid? Ga het gesprek aan. Nodig iemand uit. Want ‘samen sterk’ is geen slogan, maar een voorwaarde om tot goede afspraken te komen.

De komende periode wordt bepalend. Of werkgevers nemen hun verantwoordelijkheid en gaan echt onderhandelen, of er zullen andere stappen volgen. Eén ding is zeker: dit dossier is nog lang niet klaar.

Wordt vervolgd.